16 mei 2010
Zestien mei tweeduizend-en-tien zou een dag worden om nooit meer te vergeten. De eerste overwinning voor The Frogs lag in het verschiet, althans dat dachten we toch. We waren allemaal klaar om de Black Rickers te verslaan, we hadden bewezen dat we gegroeid waren in vergelijking met vorig jaar en we speelden op vertrouwd terrein...
De eerste inning ging van start en eventjes werden we benauwd. Joost als starting pitcher vond niet meteen zijn ritme en de eerste Braine’se spelers liepen binnen. Adriaan miste als eerste base een te vangen fly ball en de Rickers sloegen enkele doubles en triples. Maar na een wat aarzelende start, zette Adriaan zijn foutje recht door dit keer wel een fly ball te vangen en ook Benjamin zette zijn beste beentje voor en kon als outfielder weer imponeren met een mooie, rustig gevangen fly ball. Negen spelers waren binnen gelopen, we mochten voor het eerst aan slag.
We bewezen meteen dat The Frogs dit jaar vooral gegroeid zijn wat betreft batting. Er werden maar liefst negen singles en een double geslaan en dit gecombineerd met een viertal base-on-balls en goede baserunning zorgde ervoor dat The Frogs de achterstand van negen punten inhaalden. Ook wij konden negen keer scoren en dus was de stand na de eerste inning 9 – 9.
De tweede inning was ongetwijfeld de beste inning van het seizoen, tot nog toe. Met twee vangballen van het outfield (van Pieter op links en Frank op rechts) en een strike-out kwamen de Rickers niet verder dan derde base en al snel kwamen wij weer aan slag.
Hoewel er iets minder werd gescoord dan in de eerste slagbeurt, slaagden we er toch in, door alweer goed slag- en loopwerk, om zes punten te scoren. The Frogs leidden de wedstrijd en we waren in prima stemming. 15 – 9 was de tussenstand.
En toen ging het fout. Faliekant fout. In de derde slagbeurt voor de Rickers kregen we maar liefst 17 (zeventien!) punten tegen. De Rickers sloegen bij momenten behoorlijk goed en ook hun base-running was een stuk beter dan de vorige innings. Maar, we moeten eerlijk zijn, hoewel de Rickers goed hun best deden, lag de afgrijselijk slechte score toch wel grotendeels aan ons. De pitching draaide een tijd voor geen meter waardoor Joost zich liet vervangen door Ruben, er werden grote en kleine fouten gemaakt in het infield en in het outfield lukte ook niet wat eerder dit seizoen wel al gelukt was. Vertwijfeling sloeg toe en iedereen raakte gefrustreerd en gedemotiveerd. En toen na een hele lange tijd uiteindelijk toch de derde Ricker werd uitgemaakt, stonden we in plaats van met een voorsprong te beginnen, tegen een achterstand te kijken.
Alsof de goden het ons niet gunden, sloegen we net nu de minste slagbeurt van de wedstrijd. Slechts drie punten konden we maken en een aantal onder ons liet zich wat vangen door de nieuwe pitcher van Braine. 18 – 26 stond het na de derde inning.
De vierde inning was al niet veel beter en opnieuw konden maar liefst vijftien Rickers binnen lopen. Opnieuw vingen we slecht, schoot de bal door, gooiden we te kort, was de pitching niet zoals het moest, en al deze zaken tesamen maakten de achterstand onoverbrugbaar groot.
Onze slagbeurt begon rampzalig met twee strike-outs en een ultieme vernedering dreigde. Gelukkig herpakten The Frogs zich een beetje en dankzij uiteindelijk toch nog behoorlijk goed te batten en te lopen, konden we de schade nog beperken. De match werd afgesloten met een hallucinante 24 – 41 eindstand.
Wat begon als een prima wedstrijd, eindigde als waarschijnlijk een van de slechtste resultaten ooit. Eenenveertig punten tegen krijgen is iets wat niet te wijten kan zijn aan pech of een wat mindere dag. De fielding was zondag ondermaats en hoewel de ploeg op papier een sterk infield en outfield had, liep het bij momenten toch volledig spaak. Als dit niet betert volgende matchen, zijn we een vogel voor de kat. Want hoewel onze slagbeurten dit seizoen echt wel een stuk beter zijn dan vorig seizoen, kunnen we tegen zo’n score nooit op. Opnieuw veel werk aan de winkel dus!
Man en vrouw van de match: Lynn en Frank, want zij zijn waarschijnlijk de enigste twee die zowel in het slaan als in het fielden geen steekjes lieten vallen.